het labyrint - Afdalen naar de bron, van geen vorm zijn

Regressie van de archetypen

Nadat een mens de top van zijn vermeende levenscyclus bereikt heeft, krijgt men te maken met de donkere nacht van de ziel. De donkere nacht van de ziel kent vele aspecten. De mens voelt een innerlijke noodzaak zich uit het actieve leven terug te trekken om als het ware op een steen te gaan zitten. Het individu wil zijn innerlijke leven schouwen met betrekking tot het uiterlijk dat veel van zijn innerlijk heeft bepaald. collectief gezien bevinden wij ons eveneens in een collectieve donkere nacht.

Vele mensen ontdekken ontdekken in hun donkere nacht een existentiele dan wel spirituele grond of grondeloosheid. Deze  oorspronkelijke oerruimte, kan op vele manieren beleefd worden. Zo zijn er behalve de meer bekende spirituele noties van verlichting ook de meer naargeestige werelden, angstige tussenruimten die vaak als een onderliggend koud en kil niemandsland beleefd worden. Deze willen natuurlijk vermeden worden.

Door deze werelden voelt men zich in de afgrond geworpen en wanneer deze overkomen worden, komt men mogelijk voor het eerst thuis in het ongekende. Pas wanneer negatieve processen en situaties gezuiverd kunnen worden, wat dagen, maanden of zelfs jaren kan duren, kan dit leiden tot een meer bevrijd 'non-conceptueel' gewaarzijn, wellicht bijgestaan door een bepaald soort kennis of expertise.

De seculiere discrepanties die waargenomen worden kunnen zeer pijnlijk zijn omdat hier het verschil tussen werkelijke vrijheid en de vrijheids aspecten die daaromheen nageleefd en nagejaagd werden, een kloof laten zien. Momenteel zitten wij collectief in de afgrondelijke situatie waarin het ons niet of nauwelijks toegestaan wordt ons ervan te bevrijden. De constatering dat het systeem alles en iedereen op dreigt te slokken is daarbij van een realistische kijk dat voorbij gaat aan instituten en personae, wetten en regels die ons willen 'beschermen' en 'helpen'.

Het systeem heeft ons zogezegd bij de ballen beet. Dit was al een zeer lange tijd de situatie. Het verschil zit 'm nu in de grootschaliger collectieve ervaringen ervan. Deze ervaringen willen natuurlijk overkomen dan wel onderdrukt worden. Zo blijft er naast een waarachtig spirituele vrijheid een overlevingsgezind collectief veld bestaan dat uit vele archetypen bestaat die tegenwoordig ogejaagder zijn als ooit tevoren.





Verdedigingssystemen en onze ware natuur

'Wanneer ons denken bepaalt wat ‘ik’ is, hebben we een onecht middelpunt, een oppervlakkig middelpunt, een verzonnen middelpunt, dat we de erwt noemen. Dat is de normale identiteit, de identiteit van de persoonlijkheid, die functioneert als het middelpunt van ons leven, van ons handelen, van onze ervaring.'

'We mogen voelen dat we het middelpunt van onze ervaring staan, maar voor de meest mensen is dat middelpunt de ego-identiteit. Wanneer we dat doorzien, realiseren we ons eerst dat ons middelpunt het Punt is, het essentiële Zelf.' A.H Almaas

Veel van ons gezonde archetypisch functioneren wordt vaak onmogelijk gemaakt door de stimulatie van ziekelijke overtuigingen en ideologieën.

Wanneer wij in onze heldere momenten bewust zijn van het opgeklopte en vaak heimelijke van al deze identificaties, overtuigingen en legitimeringen, beseffen we dat men zich in werkelijkheid onverbonden voelt en daardoor maar van alles doet. Wij herkennen een grondeloos doen en denken, gestimuleerd door instinctieve en mentaal emotionele stimuli en het vernis van formele pretenties.

Deze instinctieve pretenties creëren de meest geavanceerde magische en mythische wereldruimten of ‘denktunnels’, maar koesteren zij de eenvoud en zich daardoor verbonden weten met het leven?


Vaak stelt men dat wij onze instincten verloren hebben of deze niet of nauwelijks hebben. Ik zou daar tegenover willen stellen dat wij voortdurend aangestuurd worden door onze instincten, door middel van zelfbehoudende, seksuele en sociaal morele rollen, beelden die zich voordoen als mentale en gevoelsmatige representaties.

Ook worden onze instincten gestimuleerd door corporatieve en politieke agenda’s, waarvan er veel geen ziel kennen en dat ook niet nodig hebben. Overleven, macht en imago vormen de basis van het reptielenbrein, het zoogdierenbrein en het insekten of zogenaamde bijenkorfbrein.

We hebben het hier over het mechanische en emotionele deel van de hersenstam, het mechanische en emotionele deel van ons limbisch systeem, en de linker en rechter zijden van de oude cortex, die 'formatorisch' werktuiglijk verbonden zijn. Formatorisch betekent automatisch leren, zonder bewustzijn van de Oorsprong en daarmee het ontberen van ware individualiteit of oorspronkelijkheid.





Wij kunnen ontdekken dat wij, teveel gedreven door onbewust intentionele machtshonger en hebzucht, ijdelheid en gelijkhebberij, perverterend mechanisch gedrag en overmatige consumptie, verleid worden om niet de innerlijk ruimere ziel te ontplooien, maar het vervormde dier overmatig te voeden en desondanks, hongerig en leeg blijven.

Deze vanzelfsprekende instincten tesamen met ons gemoedsleven, voeren de taal van de 'hongerige geest', zoals deze in het boeddhisme genoemd worden. Dit alles onder leiding en begrenzing van de grootse machtspoliticus, die zowel gezien als ongezien wil blijven....


Ik zag laatst een T-shirt hangen met de opdruk ‘Gods busy, can I help you’. De tekst bevestigd en verhelderd een duivels dilemma, waarin wij door een soort versnellend ‘greed program’ geleefd worden, die ons afhoudt van ons besef al vrij te zijn in alle eenvoud, rust en voorzienigheid.

Zolang wij ons laten leiden door intentionele benadrukking van ‘the greed program’, zijn wij als bezetenen, verloren in 'Gods werken' zelf, gescheiden van onze innerlijke natuur en daardoor van een waarachtige liefde die nooit van de tijd kan zijn. God blijkt via onze zelven of verschillende ikken, de onbewuste instincten en rollenspelen, voor de duivel te spelen door ons in de relatie van beeldvorming en gemoedstoestanden te houden. Verduveld, we zijn ‘verdraaid’ eenzaam !




Wanneer onze rollen in evenwicht met onze ware natuur zouden zijn, dan zouden we onszelf gewone mensen kunnen noemen. Zodra echter de instincten verblind raken door de rollen zelf, en vice versa, blijft er weinig menselijks over. Wanneer iemand doctorandus in een bepaald soort wetenschap is, hier zijn hele leven aan gewijd heeft en ondertussen een arm gevoelsleven heeft en misschien wel de meest kwalijk dingen uitgevonden of gecreëerd heeft, wat heeft hij dan geleerd? Wanneer iemand zijn hele leven met geld en ambitie bezig is, ontzettend rijk en machtig wordt, duizenden mensen daarvoor heeft laten bloeden, en ondertussen niet meer weet waar en wie hij nu zelf eigenlijk is, wat heeft diegene dan geleerd?


Wanneer we druk over van alles en nog wat praten en of van alles ondernemen, kunnen we af en toe in de stille momenten een leegte voelen die niet te vullen is. Het is een lege leegte die niet zomaar onaangenaam is, maar een essentiële kloof toont. Wanneer je deze diepe kloof voelt, gewaar wordt dan wordt deze al snel door een verdedigingsmechanisme toegedekt, een rol of representatie. Men kan door deze rol niet tot het meest eenvoudige inzicht komen dat wij gewoon zijn, dat wij liefde zijn. De soap gaat dan weer gewoon door, het rollenspel met alle dramatiek en tragiek wordt dan weer bevestigd. Het beeldenrijk wordt weer gediend en de ware verbinding wordt vergeten.

Door dit vergeten leert men de eigen idiosyncrasieën niet kennen. Zodoende worden wij geleefd door een voorlopig ik of ego dat bemiddeld wordt door de 'eigen' instincten en het superego of 'ideaal ik' en die van de conventie - en daarmee een normatieve collectieve tijdsgeest dat genoeg om handen heeft om voorgoed in te verdwalen.



Ons lijden heeft alles te maken met het vergeten van onze ‘ware natuur’. Onze ‘ware natuur’ verwordt tot een overbodig streven en identificeren met zeer bepaalde vormen van opgeklopt ‘werelds lijden’, beheerd en gemanipuleerd door leugenachtige formele pretenties: de zieke rollen van een geexternaliseerde geest. Ons eenzijdig geloof in onze rollenspelen moet stoppen.

Bij ons geboren worden, werden we geboren in de liefdevolle kosmische moeder, waarin we als snel ‘verzocht’ werden dit te vergeten. Dit vergeten heeft te maken met overlevingsmechanismen die een plaats hebben, maar tegenwoordig de enige stimulantia willen zijn, die hun geldigheid willen bewijzen door noodzakelijke rollen aan te zien voor het datgene dat al thuis was voordat men te veel moest gaan geloven in het vele van het wereldse rollentheater.

Angst en imago willen ons vertellen wat wij zijn omdat de 'verzorgende omgeving' niet kosmisch bewust is, onrein en zich beroept op de verstrengeling van 'overbodige zorg en na-ijverige discipline'. Apenpakjes en rollenspelen willen onze werkelijkheid leiden om te voldoen aan geintrojecteerde moeders en vaders die ons zowel op biologisch, psychodynamische als sociaalmoreel niveau, maar niet los willen laten.

Maatstaven worden aangenomen en 'noodzakelijk' lijden wordt de normale gang van zaken. 'Gewoon' vanuit het hart en vanuit vrijheid leven wordt een leven door onwetendheid, angst en imago. Zichzelf voorliegen en bedriegen moet onze ‘ware natuur’ niet zomaar verbergen maar 'volwaardig' compenseren. Op die manier wordt overbodig lijden zowel door onszelf als door de omgeving van maatschappelijke ordening gestimuleerd en daarmee veel te vanzelfsprekend nagestreefd.


De noodzaak ‘ onze ware natuur’, te ontdekken, wordt door de rollenspelen, ‘archetypisch verstandelijk’ tegen gehouden. Het zijn overlevingsmodi, collectieve stereotypische vormen van archaïsch, magisch en mythisch gedrag. Daardoor kan het onzichtbaar ‘magische verbond’, laaghartige winst maken zolang wij te eenzijdig in de soapserie blijven geloven en er een rol in blijven spelen, die ons in instinctieve onwetendheid en ‘noodzakelijke’ angst en reactiviteit te houden.

Als alles materie is dan behoort het denken daar ook toe. Maar wanneer wij het 'bewust aanwezig zijn' realiseren dan weten wij dat het denken geneigd is de essentie van het bewustzijn buiten beschouwing te houden; het oneindige gewaarzijn zelf. Daardoor wordt alles materieel en raken wij verstrikt in beeldmanipulatie. Ons instinct en 'ideaal ik' laat zich vervolgens door die beelden leiden, en stimuleert daarmee een diepe angst en onwetendheid voor het grondeloze, en een afkeer voor een oneindig ruim zijn zonder reden.

De grootste profane en goedaardige voorbeelden worden gevolgd en hierin herkennen we het totalitaire denken, dat altijd gebaseerd is op collectieve onmacht dat door ditzelfde collectief ontkend wordt. Hierin herkennen we dat de basis van een gemiddeld maatschappelijk leven door deze macht geleid wil worden ondanks de grote ambivalentie. Liever deze ambivalentie moeten verduren door het archetypisch te verdringen dan zoiets te moeten ervaren als een kostbare ziel dat om een voortdurend ontvouwen van het hart vraagt.  Het instinctieve in en vanuit zichzelf kent dit niet. het kent geen Zijn maar is er wel min of meer van op de hoogte. het projecteerd een schijn van Zijn omdat het voor zijn overleving daarvan afhankelijk is.

Het gemoedsleven blijft daardoor onverbonden met de tijdloze ziel om te voldoen aan tijdsgeestelijke karakterformaties...





Het is een proces van geboren worden, innerlijk doodgaan en de lange, zware weg die volgt om uiteindelijk opnieuw geboren te worden, dit keer in vol bewustzijn. Ton van der Kroon

Wij hebben voortdurend te maken met processen. De hele dag door doen we van alles en nog wat. Of we nu onze boterham smeren, complexe onderzoeken verrichten, of rennen en vliegen om deadlines te halen, het zijn allemaal processen. Het zijn allen handelingen met een begin en een einde. Herkennen we daarin die ongrijpbare tijdeloze aard dat geen begin en einde heeft? Dit heeft namelijk zijn eigen diepe proces; landen!

Realiseren we ons wel dat wij een ruimere en diepere grond belichamen, dat voor alle begin en einde is, van onze dagelijkse bezigheden? Met andere woorden, beseffen we dat er een ruimte moet zijn, om tot een volwaardig besef van ons functioneren te komen? Zolang wij ons namelijk niet als een innerlijke ruimte erkennen, verliezen en vergeten we onze ware aard en waardigheid. Is het niet daardoor dat wij steeds gejaagder en onrustiger worden? Is het niet daardoor dat wij ons niet meer bewust zijn 'wat' nu eigenlijk zin heeft zijn?

Nu hebben we natuurlijk wel onze pauzes, weekenden en vormen van ontspanning. Maar brengen deze pauzes, weekenden en vormen van ontspanning ons, naar onze kern? Ook in deze rustperioden blijven we vaak aan de oppervlakte van onszelf. We rusten wat uit, komen wat bij, maar werkelijk begrijpen wat we nu eigenlijk doen, wat ons behelst in al onze processen, komt nauwelijks tot een verdieping. En onze maatschappij is hard toe aan een verdieping. We moeten naar de kelder van ons zelf, naar de oerbodem om te begrijpen wat er nu eigenlijk allemaal geproduceerd wordt, en voor wie of wat wij nu eigenlijk doen.




Ons continue rennen en vliegen heeft íets onschuldigs maar is overwegend niet thuis, grondeloos. Wij zijn in werkelijkheid grondeloos, maar het realiseren van deze grondeloosheid kan ons rennen en vliegen juist versterken, terwijl het ons ook naar onze diepte kan brengen. Veel van wat wij denken te moeten doen, heeft niets te maken met ons al vrij zijn maar met verschillende vormen van overleven, 'automatisme' en 'horigheid'.. We 'moeten' en 'willen' veel dingen en we 'doen ons ding'.

We zijn hierin geen werkelijk bezield 'individu' en 'samenleving' al zullen we ons op vele wijzen goed voelen in onze passies. we hoeven ons hier dan ookniet schuldig over te voelen. Individu en samenleving zijn, betreft hier de 'noodzakelijke' functionele wereld van regels en rollen, dat zich voedt met archetypische constellaties die het wiel van het leven afdraaien.

Het blind zijn voor deze archetypische constellaties, die ook als existentiele verdedigingsmuren fungeren, en zich als functioneel afzonderend geheel bevestigen, belichamen nu eenmaal de 'maatschap van het realistische'. De diepste vraag in onszelf blijft echter of onze ziel betrokken is en of het realisme wel strookt met wat wij als meest echt of trouw ervaren.

We vertegenwoordigen in werkelijkheid een moderne heidense horde, een gigantische etnocentrische stam zonder roots, zonder wortels, dat door ongekende drijfveren voortgedreven wordt. Dat wil ons op drift houden, als een gigantisch leger dat niets heiligs meer kent en de ruimte, de levensenergie en creativiteit wil beheersen om er vervolgens op te kauwen en te teren.

Het is de mythologische draak in ons, die steeds weer innerlijk verslagen moet worden omdat deze het beest naar eigen willekeur zalft en slaat. Dit verslaan kan alleen wanneer we ons eigen innerlijk proces bewust zijn maar bevrijd ons nog niet van de wereld. We werken nu eenmaal gedeeltelijk voor een angeleerde wereldse weg die bestendigd wordt door het zich afzonderend 'noodzakelijke'.

Daarom is de seculiere wereld op de eerste plaats een business die voor zijn bestendiging een opportunistisch karakter voert, vanuit een schijn van moreel gedrag en ethiek. Dit alles is normaal en altijd en in alles van toepassing. Dit alles wordt in gang gezet door de egovormen of archetypische constellaties, die in werkelijkheid delen van een tijdloos geheel zijn. Deze spelen zowel een zelfbehoudende als expanderende 'mindsetting' van het wereldimperium.





Zonder grond, zonder wortels, zonder besef van begin en einde van alles, geen ziel en geen visie. Zonder grond geen distributie van bezielde waarden en vormen van productie. Zonder aarding, beworteling is er weliswaar sprake van 'noodzakelijke' productie en ongebreidelde consumptie, maar zonder dat het ons werkelijk voedt. Het is alleen maar een zwart gat vullen, een bodemloze put dat geen betekenis heeft. Wat en waar is onze individualiteit, onze onafhankelijkheid? Werken en doen we vanuit ons hart en innerlijke macht of is het de macht der gewoonte die corporaties voedt?

Veel in wat wij doen, is alleen maar een lege compensatie voor het in werkelijkheid niet thuis zijn. Het 'vrije' westen, de moderne ongewortelde samenleving, is zichzelf kwijtgeraakt op het moment dat de eenvoud ingeruild werd voor intensivering van productie en overdadige consumptie. Het vergeten van het natuurlijk cyclische werd vervangen door een geavanceerd bedachte, mechanische wijze van 'progressief' denken. Dit mentale 'progressieve' denken heeft eeuwen lang volkeren uit egoisme en hebzucht vernietigd en de aarde op de rand van de vernietiging gebracht.

Het wil om een instinctieve zucht naar macht over het leven gaan, om beheersing. Maar wie of wat wordt nu beheerst?




De 'volwassen' mannen en vrouwen in de 'top' blijken het meest in de hemelse lucht te hangen en te vliegen'. Tesamen met hun ambitieuze 'zonen en dochters', lopen ze eeuwig de vruchtbaarheidsgod Priapus achterna, bouwen imperiums tot aan de ionosfeer en willen de hele wereld veroveren en bezitten. Maar hebben zij verbinding met hun diepere gevoelens?

In feite gebruiken wij een notie van vrijheid en liefde om ons oneindig mentaal, gevoelsmatig en materieel te vullen. Het 'volk' dat wij allen zijn, leeft altijd het ambivalent aangepaste volgens het noodzakelijke en ideaal, denkbeeldige temidden van een tekortschietende traditie, een maatschap dat voor haar behoeften afhankelijk is van de formule van schaarste.

Het ontkennen van de inerlijke ruimte zelf, het verlies van innerlijke macht en onschuld, is als het verkopen van de ziel. Dit doet pijn en wil onder andere opgevuld worden door door sex, oneindige productie, consumptie, uiterlijke macht en vermeend sociale gedragingen, die ons in de wereld van tijd en verlangen houden.

Dit is zoals het is en gaat zoals het gaat.




Het gaat om het betrekken van je innerlijke proces. En dat is een vallen en opstaan. De opgekrikte en uitgewoonde moderne mens moet kunnen rouwen, en zich daarin 'bewust gewaar' blijven. Dit bewust gewaar blijven zorgt ervoor dat we niet verzinken in allerlei gemoedstoestanden zelf, maar zorgt ervoor dat we bewust de 'processen' door maken, door middel van die gemoedstoestanden. Dit alchemistisch proces, heeft ons bewuste gewaarzijn nodig in plaats van de ruimte te vullen met 'psychische verdedigingsmechanismen', die vaak onzinnige productie en 'gelul in de ruimte' tot gevolg hebben.

Het maar 'van alles en nog wat doen', om verinnerlijkte 'moeders' en 'vaders' te plezieren, kan alleen volwassen en jong blijven, wanneer de diepte van het nu meespeelt. Er dient meer stil gestaan te worden bij de waarde van niets doen en niets zijn. We zijn een 'innerlijk bevestigende ruimte', een oerzee met veel diepe kwaliteiten en een oneindige creativiteit, beinvloedt door een maatschappij die voor zijn overleving de 'verstandige' linkerbreinzijde benadrukt.

Het bevestigen van zielsverbonden relatie wordt ons ontnomen door ons te 'uitwonend' en afhankelijk zijn van 'externe omgevingen', die zich veel te 'verantwoordelijk' achten voor de zielen van anderen. Deze externe omgevingen denken vanuit een onecht middelpunt dat geen werkelijke ruimtelijke liefde of verbinding kent.

Deze houden ons in de wereldse 'hyperslaap'; de 'ongeaarde geaarde basis' van alle hypnosen.  Deze wereldse hyperslaap, is het wereldtheater waar ik bewust in moet acteren om te weten dat ik er zowel wel als niet van ben. We zijn allen tussenpersonen die zich pas verbonden voelen wanneer wij ons werkelijk thuis weten.

Dit thuisvoelen geeft een waarachtig sociale dimensie in ons leven, die op een merkwaardige doch verantwoorde manier asociaal te noemen is, omdat deze omgeving onafhankelijk van stereotypische aannames,  het meest zichzelf is omdat het van geen vorm is. Dit van geen vorm zijn is voorbij de veelkoppige draak en het ongedurige beest.

Naarmate we ons kunnen ontdoen van de vele schillen van wat men de 'valse persoonlijkheid' noemt, ontdekken we dat we steeds gevoeliger personen worden die, wanneer bevrijd van hun persoon zijn, zich verankerd weten als een onherleidbaar punt in een oneindige ruimte.