| Collectief functionalisme Voordurend worden we verleid met ''verlichtende'' kennis, technieken die ons voordurend fascineren ( fasci-natie ofwel de macht van het heersende collectieve wereldbeeld) en een zin lijken te geven. Collectief functionalisme is dan ook de wereld van het denken en de verbeelding, dat het ongekende vorm wil geven maar daardoor altijd een aanhanger van het bekende blijft, daarmee de essentie van het ongekende ontwijkende, omdat het zich altijd en eeuwig vereenzelvigd met de materie.
Collectief fundamentalisme betrekt ons in de kringloop van ingewikkelde archetypische macht en liefdesspelen, die onze instincten en het gemoedsleven in een seculiere ‘hyperslaap’ houden, mits wij die lege ruimte betrekken die herkend wat werkelijke vrijheid is. Het experimentele karakter van het globale project, dat als collectief idealisme zonder wortels een bezeten materialisme nastreeft, laat ons voor een te letterlijke en materiële betekenis van de tijd werken en daarmee ons leven wil bepalen. Bijgevolg worden we slaven van een ideeënwereld die de essentiële menselijkheid opoffert voor een ingenieuze afspiegeling ervan. Het toekomstige als het door het verleden opgejaagde schim, heiligt de middelen en de middelen zijn gebaseerd op multidisciplinaire specialistische kennis en sluwe propaganda dat geavanceerder is dan ooit, waarbij de vraag waartoe dit alles dient achterwege blijft. Want wanneer de alliantie van instinct en verstand niet intuitief verstaan wordt blijft het zoeken tot in het oneindig verre en wordt het liefdevol nabije verloochent en misbruikt.
Onrustige, oorlogzuchtige ‘beschavingen’ kenmerken zich door een van de bron afgesneden situatie waarin materiële, emotionele, rationele tekortkomingen, disciplines en doctrines tot gevolg hebben. De vraag in hoeverre zij stroken met een werkelijkheidszin vanuit eenvoud en soberheid kunnen nooit door deze disciplines en doctrines zelf beantwoord kunnen worden. Wanneer de mens zijn geboorterecht wordt ontnomen, de diepte van het heden gegrond in de aarde, dan wordt daarmee zijn oorspronkelijk vrije en kritische denken afgenomen en aan een collectief instrumentalisme geofferd. Hierdoor kan men geen werkelijk geweten vormen en idealiseren. Vervolgens wordt men min of meer een bezetene, en een ten dode opgeschrevene, die zich alleen door identificatie met een beeld of ideaal in leven denkt te weten. De voortdurende prikkel als onderbewuste aanjager bevestigd het schijnindividu als functioneel doch geïsoleerd wezen, dat geen opening kent naar een heilige ruimte. Men heeft daar zelfs verachting voor, vrees voor en helpt mee de ziel van waarachtigheid te onderdrukken, en drakerig afdoet als nietszeggend. Dit is het kenmerk van de collectieve massamens dat geen werkelijke vrede kent, geen werkelijk zich zelf zijn en daardoor het aangeleerde navolgt zonder zich ooit vrij te weten, kosmisch bewust te zijn. Hij is altijd iets maar nooit Al. Daarom wil hij zich met van alles vullen om een eeuwig tekort te aanbidden. In feite wordt men geterroriseerd door functies en hun inhoud, zonder echt bekend te zijn met de functies zelf, laat staan met de collectieve inhoud. Men is een slaaf van functies en de inhoud leeft als argument voor verslaving .
De diepgevoelde notie en interpretatie van een eindtijd denken heeft altijd te maken met processen die een begin en een einde kennen. De opening die daardoor zichtbaar blijft, geeft ons het gevoel van het cyclische waar een ''voorbij de tijd zijn'' betrokken wordt, dat ons met een waarachtig leven verbindt doordat het de tijd relativeert en van groot belang laat zijn voor een individueel leven dat zich altijd moet kunnen onderscheiden van de ander en massa. Wanneer wij deze opening niet realiseren, niet gewaarzijn, dan wordt deze aan het onbewuste en de massa discipline overgeleverd. En is het niet deze bezeten buitenwereld die voor ons denkt en het leven wil bestieren en uitbuiten?
Het voorbij de tijd zijn dat ons het oceanische thuisgevoel en de zinnelijk sensuele fijngevoeligheid geeft, wordt niet gewenst door de overlevingstrajecten en de machten die anderen willen beheren en controleren, en bovendien zinspelen op een op angst en paranoia gebaseerde leefsfeer. Deze machten willen over het maken en breken van beschavingen gaan en ervaren zichzelf als hoeders en noodzakelijke vernietigers. Maar zij worden in werkelijkheid door de Draak verleidt en gebruikt, in de betekenis van een overmatig door materiële beheersing en territoriale expansie gedreven instinct. Als drakerige poortwachters van het lege en lafhartige niets, weten zij ons onwetend en onverbonden te houden. Zij spelen met onze angsten en gebruiken daarvoor beelden en reglementen waar iedereen van afhankelijk gemaakt wordt. Dit denken investeert altijd in de slingerbeweging van oorlog en twist, dat zich tussen een ongekend verlangen en idealisme beweegt. Het is deze onderbewuste psychische preoccupatie die ons in een hyperslaap houdt, een collectieve trance die ons de waarachtige liefde voor het leven ontneemt en ons ziek maakt.
Een werkelijk begrip van de eindtijd toont ons een psychische gesteldheid, waarin we ons realiseren dat wij meer zijn dan een denken en functioneren dat ons in puberaal neurotisch stadium wil houden. Het werktuiglijke denken van het collectief functionalisme kenmerkt zich door een magisch en mythisch instrumentalisme, die de ziel voor eeuwig bindt aan het verlangen en de tijd.
Wanneer het oorspronkelijke gewaarzijn met klaarheid inziet hoe onze instincten gebonden worden aan een droomfabriek van overdreven overleven, verbonden met een ongebreideld consumentisme en produceren in een oneindige maalstroom, dan wordt de ziel wakker in zichzelf en heeft de kans deze droomfabriek op een geheel andere wijze te bezien. Met andere woorden, het bewustzijn zou, wanneer het zich gewaar is van een ultieme vrijheid in zichzelf, inzien hoe een fundamentele vrijheid misbruikt kan wordt door een allround institutionalisme, die de lichamelijke geborgenheid en het territoriale, het gevoelsleven en het gezonde verstand, op grote schaal voorliegt en voor zichzelf gebruikt. De conventionele institutionele Draak, maakt door list en verleiding gebruik van ons ongekend hongerige instinct dat wij ook het Beest kunnen noemen. In hun symbiotische verstrengeling herkennen we een bepaalde constellatie van het matriarchale en patriarchale doen en laten, dat onze ziel en zaligheid gebruikt zonder zich werkelijk meevoelend bewust te hoeven zijn. Deze alliantie zal alles op alles zetten om het heldere zien van onverwoestbare onschuld en liefde, te ondermijnen. Dit hongerig ongekende gebruikt mensen in hun zwakten en voedt zich zowel met zowel met hun luiheid als met hun vitaliteit. Het benadrukken van deze triade vertegenwoordigt de tegenwoordige sociaal-maatschappelijke sfeer dat als kwaadaardige predispositie de diepte van het heden ontkent door er tienduizenden redenen, gevoelens en verlangens voor in de plaats te stellen, maar in zichzelf geen visie heeft, geen ziel dat zich intuitief probeert in te leven. Dit is mijn inziens dan ook de grondoorzaak van de versnelling van de moderne wereld die geen andere wereld kent dan overleven en het veel te vanzelfsprekende gehoor geven daaraan. De collectieve hyperslaap, het collectieve functionalisme weet niet wezenlijk waardoor het al eeuwen door getemd en geteeld wordt. het kent er slechts aspecten van die het buiten zichzelf waarneemt en door bevangen wordt.
Wanneer men dit vaker ervaart dan is het dier en daarmee de ziel vrijer om het wereldse lijden te bevragen. De conventie is daar als de dood omdat het geen verbinding heeft met de vrije instincten. Daarom laat 'men' zich liever door het collectieve denken besturen die ons achter de 'eigen' instinctieve staart aan laat rennen. Dat betekent dat men zich heeft laten programmeren door de onderbewuste draak die hen in hun schijnbare zelfwording stimuleerd zonder dat men zich er zich als een intuitieve ziel zich al vrij van weet. Het collectief onderbewuste kent zichzelf niet. Het laat zich schijnbaar zien door middel van het collectief functionalisme en de 'heersende inhoud'. Of deze heersende inhoud bezield wordt kan alleen ervaren worden door een waarachtig mens die zijn leven op het spel zet om het functioneel collectivisme te onderscheiden van een fundamenteel soort ervaren dat niet van de driften en de 'geanimeerde beeldenkring' kan zijn, die zich daaromheen bevindt. Collectief functionalisme kan alleen vruchtbaar zijn wanneer wij de onbereikbare liefde verstaan als het er zijn zelf, en de dubbele betekenis van het dilettantisme begrijpen... |
| de draak |  | Op zoek naar de oorsprong | | Trance-missie | | Collectief functionalisme | | Het onderbewuste | | Afdalen naar de bron, van geen vorm zijn | | Het membraam, geblokkeerde orde, 'Justice' | | 8-Circuit Soiree | | Columns | | Over "mij'' | | Wees wat je bent | | Links |